Artikel: Bij Finnja thuis
Bij Finnja thuis
Kleur, vreugde en een vleugje champagne
Welkom in een kleurrijke wereld
Een zonnig oud herenhuis aan de Elbe, een korte weg naar het werk – en elke hoek liefdevol gecureerd. Finnja opent voor ons de deur naar haar huis en vertelt hoe ze van functioneel kantoordesign naar zelfstandig interieurontwerper evolueerde.
Finnja: We zijn hier in een schattige, 75 vierkante meter, aan de Elbe, aan de Große Elbstraße. Ik woon hier samen met mijn partner. Ik woon hier nu twee jaar vast, hij al bijna tien jaar. Het mooie is dat mijn winkel ook maar een paar meter verderop is en ik een heel korte weg naar mijn werk heb. Ja, we hebben eigenlijk maar twee kamers – een grote slaapkamer, een keuken, deze super lange gang die het appartement een beetje opdeelt. En ja, dit zijn onze knusse vier muren met twee lieve pluizenbeestjes.
Een thuis met persoonlijkheid
We vieren hier graag het leven – met z'n tweeën, met vrienden. We hebben altijd een fles bubbels koud staan in de koelkast en vooral in de zomer genieten we hier van het leven.
Moed tot kleur – en een gele gang
Kleur is bij Finnja geen bijzaak, maar een houding. Vooral de gang is een statement tegen grijze dagen – en grijze muren.
Finnja: Precies. In de gang hebben we ook een spannende make-over gehad – de compromissen die je in een partnerschap sluit. Die was voorheen in een lavendelgrijs geschilderd. Dat was zo: Hamburgs weer op zijn best. En ik kwam hier binnen en dacht: Oh God, dat drukt me neer. Het is wel een mooie kleur, maar trekt me een beetje naar beneden. En ik had hem ook wit willen schilderen. Maar zoals gezegd: wit was hier geen optie. En toen – ik had in mijn oude appartementen al deze kleur op de muren en ik vond die geweldig – van Farrow & Ball, „India Yellow“ is dat, geloof ik. En toen hebben we dit allemaal in één keer geverfd – en nu gaat de zon op als je thuiskomt. Ik vind het heerlijk.
Finnja: Ja!
Finnja: Absoluut. Dus ook al woonde ik maar een jaar in een appartement – ik heb het altijd geverfd. Ik dacht: natuurlijk, het is dan een beetje werk als je uit elkaar gaat. Maar ik vind dat het zoveel uitmaakt als de muren niet allemaal wit zijn.
Finnja: Ja.

Speels wonen – met bubbels en Tetris-licht
Bij Finnja is wonen niet alleen mooi, maar ook een beetje speels. Wie een champagnebel heeft, meent het serieus met de lichtheid.
Vida: Wat zou je zeggen, is een van de meest bijzondere objecten die jullie hier hebben?
Finnja: Een van de meest bijzondere objecten…
Vida: Wat is dit met die champagnebel? Ik heb gebeld, ik heb gewacht – er kwam niets.
Finnja: En de welkomstmat voor de deur: „Champagne staat in de koelkast“. Dus we vieren hier graag het leven – met z'n tweeën, met vrienden. We hebben altijd een fles bubbels koud staan in de koelkast en vooral in de zomer genieten we hier van het leven.
Dit zijn ook drie elementen die hier op de een of andere manier samengekomen zijn: Ik denk dat ik de barwagen ooit aan Guido heb gegeven, omdat we hier gewoon altijd wat leuke drankjes hebben. Dan is de spiegel een erfstuk van mijn opa, die zich super integreert – ook met die bel, die dan gewoon… ja… Ik ben fan van kinderlijke elementen in huis, die je aanmoedigen om ze te gebruiken.
Finnja: Precies – om te spelen. Een beetje speels. Ook die Tetris-lamp. En soms denk ik, als er gasten zijn: durf gewoon eens iets te doen hier.
Vida: Het is geen museum. Raak het aan.
Finnja: Laat je inspireren door de boeken in de boekenkast.

Een blik vooruit – met gevoel en hoop
Wat Finnja wenst? Geen businessplannen. Maar meer menselijkheid. En misschien wat champagnebellen in de stad.
Vida: Is er iets wat je voor de toekomst wenst – niet alleen als interieurontwerper, ondernemer, maar ook als Finnja? Je zei eerder, we gaan door niet zo makkelijke tijden – ook in de branche in het algemeen. Wat wens je voor de toekomst of wat zie je op ons afkomen in de toekomst?
Finnja: Ik ben geen mens die een jaarplanning heeft of zo. Daarom vind ik het heel moeilijk om in de toekomst te kijken, omdat ik de vibe neem zoals die is. Ik wens dat we allemaal een beetje meer mens zijn, menselijker, hartelijker. Ik heb het gevoel dat we allemaal een beetje terugkruipen in een schil. We worden allemaal steeds egoïstischer.
Economisch begrijp ik niet dat niemand begrijpt welke prijzen we gewoon hebben – welke prijs we hebben, wat onze waarde is. Dat dat gewoon geaccepteerd wordt, dat niet al die sale-spelletjes ook de bubbel een beetje vernietigen. Gewoon wat meer liefde, hartelijkheid, menselijkheid. Ik denk dat dat heel veel zou helpen in de wereld.
Vida: Zo simpel, hè? Misschien zou je gewoon op regelmatige tijdstippen kleine champagneknoppen in de stad moeten uitdelen. Een paar speelse attributen hier plaatsen.












